INFORMACJA DLA ZWIEDZAJĄCYCH !

 W dniach

  23.12.2023r.- 26.12.2023r.

 oraz

 30.12.2023r.- 01.01.2024r.

 Muzeum Ziemi Pałuckiej w Żninie – nieczynne dla zwiedzających.

——————————————————————————————————–

Wystawa ukazuje rozwój motoryzacji drugiej połowy XX wieku czyli z okresu PRL-u przede wszystkim w Polsce, ale także w krajach socjalistycznych Europy Środkowo-Wschodniej. Wystawa przestawia samochody produkowane w Polsce Ludowej, ich rozwój i modernizację na przestrzeni drugiej połowy XX wieku w tym także w latach 90. XX wieku. Na wystawie zobaczyć będzie można zarówno samochody osobowe takie, jak np.: Warszawy czy Syreny, samochody dostawcze, jak np.: Żuki czy Tarpany, samochody ciężarowe, jak: Stary ze Starachowic czy Jelcze z Jelczańskich Zakładów Samochodowych, polskie autobusy oraz prototypy polskiej motoryzacji. Obok wielu modeli produkowanych w tym czasie w Polsce zobaczymy wiele samochodów takich, jak: Trabanty i Wartburgi z NRD, czechosłowackie Škody czy Tatry, węgierskie Ikarusy, rumuńskie Dacie, jugosłowiańskie Zastawy oraz radzieckie pojazdy osobowe, terenowe, ciężarowe jak, np.: Łady czy Ziły. Wystawa to podróż w czasie dla osób, które pamiętają tamte czasy, które jeździły tymi samochodami, jak i możliwość poznania historii motoryzacji dla młodszych osób, które nie pamiętają już czasów PRL-u lub które urodziły się już po zmianach ustrojowych w Polsce oraz Europie. Wystawa prezentuje także samochody produkowane jeszcze w latach 90. ubiegłego wieku, a więc po upadku komunizmu, jak np. Polonezy, które przy odrobinie szczęścia można jeszcze spotkać dzisiaj na naszych ulicach. Modele prezentowane na wystawie są w różnej skali, największe w skali 1:8, natomiast najmniejsze w skali 1:72. Najpopularniejsza skala to 1:43. Na wystawie będzie można zobaczyć także niewielką ilość motocykli z okresu PRL-u. Wystawa ta powstała dzięki moim zainteresowaniom motoryzacją od dziecka, ponieważ moje dzieciństwo to lata 90., a więc czas kiedy na drogach można było zobaczyć jeszcze wiele samochodów właśnie w okresu Polski Ludowej. Ale także chciałem poprzez tą wystawę zachować pamięć o polskiej motoryzacji i myśli technicznej, która jeszcze nie tak dawno wypełniała polskie i zagraniczne ulice. Zachęcam zarówno dziadków czy rodziców z dziećmi, jak również młodzież, aby przenieść się na chwilę w czasie, być może poczuć klimat PRL-u i zobaczyć te samochody w miniaturze. Pozdrawiam, Bartosz Janicki

Pani Krystyna o sobie:

Pałuczanką jestem od dziecka, urodziłam się w Grochowiskach Księżych i tam mieszkałam do 1984 roku.                              Moja przygoda z haftem zaczęła się już w szkole podstawowej, kiedy w szóstej klasie pod okiem pani od zajęć praktycznych wyszyłam sobie koszulę nocną oraz białą bluzkę. Po szkole zaczęłam haftować na zamówienia. W 1978 roku w Żninie powstał zakład pracy nakładczej z Torunia „Rzut – Spółdzielnia Pracy, Twórczości Ludowej i Artystycznej” podlegający Cepelii, pracowałam tam do 1990 roku do chwili rozwiązania Cepelii. Następnie haftowałam stroje pałuckie i haft użytkowy. W kwestii stroju całkowitego haftowałam mi.in.: czepce, kryzy, fartuszki,  halki, bluzki.  Natomiast do samego Stowarzyszenia Twórców Ludowych przyjęto mnie w 1994 roku,  do którego przynależę  do dzisiaj. Współpracuje z Muzeum Etnograficznym w Toruniu, gdzie przeprowadzam renowacje eksponatów. Prowadzę koła hafciarskie: od 10 lat w Muzeum Regionalnym w Wągrowcu (liczące 24 osoby), od 18 lat w Domu Kultury w Rogowie  (liczące 12 osób). Prowadzę również zajęcia z młodzieżą            w szkole specjalnej. Biorąc udział w licznych konkursach zdobywałam nagrody i wyróżnienia. W 1988 roku w Warszawie otrzymałam tytuł twórcy ludowego. Konkursy to: „Wiosna na Pałukach” w Szubinie, „Babie lato” w Bydgoszczy, „Noc Kupały” w Dziekanowicach oraz „A to polskie właśnie” w Lublinie.         Co roku otrzymuję nagrodę od Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego. W maju 2022 roku otrzymałam statuetkę „Mistrza Tradycji”. W lipcu 2022 roku nagrodę od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W październiku 2018 roku otrzymałam tytuł „Zasłużonej dla kultury polskiej”.  Moje prace znajdują się w muzeach oraz kolekcjach prywatnych, a hafty użytkowe dotarły nawet do Australii.